بازار فروش مانتو بهعنوان کالایی عمومی و همیشه مورداحتیاج فضایی برای ایجاد کسب وکارهای ریز و درشت ایجاد کرده است. از تولیدکنندگان پارچه و حوزههای نساجی گرفته تا تولیدکنندگان انواع ماشینآلات مورد نیاز برای دوخت و دوز و غیره. بنابراین حوزههای مختلفی برای تولید این کالای بانوانه دست به دست هم میدهند. تنها در همین تهران بیش از 9هزار خیاط فعال هستند که بخش عظیمی از کارهای تولیدیهای مانتو را انجام میدهند که زنجیرهای از مشاغل را ایجاد میکند.
میزان سرمایه لازم جهت احداث کارگاه تولید مانتو
سرمایه موردنیاز برای ورود به این بازار به وسعت کار بستگی دارد؛ کارگاهی با 10میلیون کارش را شروع میکند و در مقابل تولیدکنندهای با یک میلیارد سرمایه وارد این بازار میشود. البته هستند کسانی که با 50 تا 70میلیون سرمایه حدود هزار مانتو تولید میکنند.
پارچه مواد اولیه مورد نیاز تولید مانتو است و سه نوع ایرانی، چینی و ترک آن در بازار موجود است. پارچه ایرانی که به دلیل پایین بودن سطح کیفیت مورد استفاده قرار نمیگیرد. پارچه ترک نیز جایگاهش را مانند سایر بازارهای جهانی در ایران حفظ کرده است و اما پارچه چینی! پارچهای که بیشتر واردکنندگان بهدلیل سود بیشتر نازلترین کیفیت آن را وارد بازار میکنند. البته باید متذکر شد که پارچه چینی درجه یک و دو در بازارهای جهانی مشتری مخصوص به خود را دارد و از نظر کیفیت حرف برای گفتن دارد.
بازاری که برای ورودش نیاز به تجربه و تخصص است و برای ماندگاری باید خلاقیت را چاشنی آن کرد حکایت از یک بازار پرریسک دارد. بازاری که سرمایه در گردش آن بستگی به موفقیت تولیدکننده دارد! برای یک تولیدکننده معمولی میتوان سالانه 20میلیارد سرمایه در گردش را متصور بود. بازاری که گاهی تولیدکنندهاش ماهانه 50میلیون نمیفروشد و در مقابل کارگاهی فروش 500میلیونی را تجربه میکند.