گسترش آلودگيهاي زيست محيطي ناشي از استفاده از ظروف يكبار مصرف پلاستكي، جايگزيني ظروف يكبار مصرف گياهي به جاي آنها را ضروري ساخته است .
ظروف يكبار مصرف گياهي از مواد محصولاتي چون گندم ، ذرت و سيب زميني توليد ميشود و هيچ ماده مضري ندارد . در سال گذشته ميلادي يك هزار ميليارد كيسه پلاستيكي و ۱۲۰ ميليون تن ظروف پلاستيكي يكبار مصرف در جهان توليد شد كه از كل آنها به ترتيب يك و ۳۵ درصد بازيافت شد. اين در حالي است كه پسماندههاي اين گونه ظروف ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال طول ميكشد تا جذب طبيعت شوند.
مواد اولیه ظروف پلاستیکی از مواد نفتی است که در مجاورت گرما گرانول تولید میکند و برای سلامتی مضر است اما مواد اولیه بهکار رفته برای تولید گیاهیها از نشاسته ذرت و موم عسل تولید میشود و ایران پنجمین کشوری است که فرمول تولید این مواد اولیه را بهدست آورده است. قیمت هر کیلو از این مواد را بین 4 تا 4هزار و 500تومان اعلام میکند و قیمت مواد گرانولی را هر کیلو تا 3هزار و 500 تومان میداند که این هزینهها در قیمت نهایی محصول تولیدشده تاثیر مستقیم دارد. مثلا قیمت یک لیوان 8گرمی پلاستیکی 90تومان تمام میشود اما همین لیوان با مواد گیاهی 50گرم وزن دارد و 250تومان است.
گرانتر بودن مواداولیه این گونه ظروف و در نتیجه گرانتر بودن نمونههای گیاهی دلیل دیگری بر اقبال عمومی نسبت به نمونههای پلاستیکی است.
ماشینآلات مورد نیاز این خط تولید ظروف گیاهی یکبارمصرف
اصلیترین ماشینآلات و دستگاههای مورد نیاز برای تولید این ظروف زیست تخریبپذیر شامل: میکسر نشاسته با سایر مواد افزودنی، خنککنندهها، دستگاه اکسترودر برای تولید ورقهای گیاهی، دستگاه رولکن و در نهایت دستگاههای وکیوم فرمینگ یا پرشرفرمینگ برای تبدیل شدن به ظروف یا سایر قطعات مسطح مثل بشقاب یا گود مانند کاسه، دستگاه خشککن مغناطیسی و همچنین دستگاه پانچ برای برش دادن لبههای اضافی ظروف.
اشتغالزایی و هزینه های راه اندازی واحد تولید ظروف گیاهی یکبارمصرف
هزینههای اولیه برای سرمایهگذاری در این بازار را با توجه به حجم تولید بین یک میلیارد تا 20میلیارد تومان است، دستگاهها و ماشینآلات مورد نیاز این حوزه نیز عمدتا از کشورهای اروپایی تهیه میشوند و باز شدن درهای اقتصادی به روی ایران میتواند به واردات ماشینآلات جدید هم بسیار خوشبین بود که سرعت بسیار بالایی در تولید دارند.
حتی اگر مصرفکننده عادی و خانوارها را هم حساب نکنیم، همه بیمارستانها، ادارات دولتی، فستفودها و توزیعکنندههای غذا میتوانند مشتریان بالقوه این محصولات باشند که حتی دولت میتواند با ایجاد قوانینی استفاده از این محصولات تندرستیبخش را ترویج کند و حداقل در ادارات دولتی استفاده از آنها تا حدودی الزامی شود.